14 februari 2019

Afscheid

Hier afscheid nemen
in de massa verdwijnen
nog even wuiven
zien we elkaar nog ooit weer
zijn we dan nog dezelfden

13 februari 2019

Adieu

Een plaatsnaam die eindigde met -plage of zo
niet le-touquet-paris-plage, en ook niet dat
ellendige bercq-plage of dat verlaten fort-mahon-plage
neen, echt, ik kan me verdomd de naam niet herinneren
maar op zich doet die naam er ook niet toe

Hoe dan ook, in dat ellendige gat, waar het ook moge
geweest zijn, er lag zand en schelpen en er waaide
een ruige wind die niet wilde gaan liggen
ja, daar, en nergens anders bereikten we het einde
van onze tocht door de wereld van het ongerijmde

Daar namen we afscheid, ook al was het louter in
gedachten en wisten we dat het vaarwel, adieu,
hier eindigt het, zich scherp voelen liet en sneed
in onze laatste krachten die welwillend smeekten
om een verzoening die niet meer komen zou

We zijn stilzwijgend teruggegaan naar dat hotel dat
zo uit een nouvelle vague film leek te komen en
waar ik voor de spiegel acteerde als voor een camera:
se séparer vaut mieux , mon amour, laat ons in vrede scheiden
en jij zei vanop de wc : ja, want tieren en schelden doet lijden

12 februari 2019

Kind

Een kind draagt in zich
het kijken naar de wereld
dingen zien voor 't eerst
met verbazing ontdekken
hoe water uit een kraan komt

Rivier

De rivier stroomt traag
ze kneedt en vormt het landschap
ik kijk zwijgend toe

Kip

Een kip zonder pluim
heeft allicht een bloot gat, maar
ze kakelt nog wel

Avond

Verlichte straten
mensen haasten zich samen
naar hun verleden
ze kijken niet om
wat voorbij is, is voorbij
wat was het alweer?

Maan en zon

Maanlicht bestaat niet
de maan is een kringwinkel
waar de zon langskwam

Reiziger

Mussen in de tuin
de hele wereld in 't klein
ik als reiziger

11 februari 2019

Een smartlap

Waarom nog wachten
vroeg de oude man zich af
ik kan maar beter huiswaarts gaan
er komt vandaag toch niemand meer

Zo ging het iedere dag opnieuw
hij ging zitten op het bankje aan de weg
waar nooit iemand langskwam
en wachtte en wachtte en wachtte

Tot op een dag in 't najaar
een vrouw hem tegemoet kwam
wacht je op mij, vroeg ze
neen, zei de man, ik wacht op mijn zoon

Dan ga ik maar weer eens, zei ze
ja, zei hij, zeker, je hoeft niet te blijven
ik wacht wel, mijn zoon komt zo meteen
ja, knikte de vrouw, en ging weer weg

Jaren later, het was winter en het vroor
kwam daar een jongeman langs,
vader, sprak hij, vader toch...
ik ben het, je zoon...
maar vader zei niets meer,
vader zat doodgevroren op zijn bankje

Onweer

Gerommel ver weg
de droogte smeekt om regen
traag nadert onweer

Wind

De wind schrijft woorden
zinnen met komma's van licht
een wolk glijdt voorbij

Droom

Droom in stilte van
de reis van groot verlangen
en kom veilig thuis

Moeder

Je wordt vlug beter
zei de moeder tot het kind
morgen al misschien
het ventje kuchte even
en deed weer de oogjes toe

Oorlog

Oorlog is doodgaan
wat rest ons van een mens
rottend in modder

Mus

Oefenen of niet
een mus fluit nooit een liedje
het blijft hees gesjirp

Ekster

Ekster in de tuin
mussen vliegen alle weg
dat heet pikorde

Koud

Het wordt stilaan koud
droog hout in huis voor later
ergens ronkt een zaag

Bij de dood van een koning

Een zeur, een plaag, een pest, een zaag
ja, dat vonden we van hem
met zijn getoeter over pijn en leed en ongemak
over doodgaan, sterven en verdwijnen wat
drie keer hetzelfde was....

Maar wij, hovelingen, wij wisten...
klagers hebben zelden nood

De pijn zat in zijn geest
en niet in de koninklijke knoken
o, nee, het was gefingeerd, opgeblazen
psychosomatisch, dat was het
pure fantasie zonder meer

Hij wist niet dat wij wisten...
of dachten te weten

Hij ging maar door met aandacht vragen
en genoot van de respons
tot op een dag zijn hart 't begaf
zijn longen barstten
zijn lever scheurde
zijn ogen zich voor altijd sloten
zijn ziel opgelucht ten hemel steeg

Hadden wij de hele tijd verkeerd gegokt?
Hadden wij hem misbegrepen
Hoe konden wij weten dat hij echt wat mankeerde?

De condoleances klonken zoet en zacht
gevoelig en doordacht...
hij was een goede koning geweest
die het land wijs en vaderlijk bestuurde
nooit had hij geklaagd over zijn innerlijk
noch lichamelijk lijden
een sterke persoonlijkheid
een voorbeeld voor de natie
en zo ging het maar door

De koning is dood, lang leve de koning!

Helena

Ze heette eigenlijk Helena
maar iedereen noemde haar Leen
ze dronk heel graag een goed glas cava
en was daarna door 't dolle heen

Ze deed, zo dacht men, in kolengas
of verkocht duur legermateriaal
iemand zegde dat ze lesbisch was
dat maakte Leentje pas heel speciaal

Ze werd eens met een knappe man gezien
hij verdween echter al na 'n dag of tien
dus toch hetero, zei een klappei
dat was een erge korte vrijpartij

Wat was arme Leen nu al geweest?
Veel, heel veel, maar holebi nog niet
'n mens, hoe groter geest, hoe groter beest
plakt graag 'n etiket op wat hij ziet

08 februari 2019

Lachen

Ik besloot met huilen te stoppen
toen ik ontdekte dat lachen gezonder is
hahaha, hihihi, huhuhu, hohoho…
dat doet deugd, veel deugd

lachen kan op vele manieren
ze zijn alle even ravissant
de een lacht zus, de ander zo
we hebben ieder een eigen techniek

ik ken iemand die sprongen
maakte wanneer hij lachte
op een dag sprong hij zo hoog
dat hij zomaar uit zicht verdween

hij kwam nooit meer terug
en draait nu lachend rondjes in de ruimte
waar hij geniet van zijn gewichtloosheid
zo zie je maar tot wat lachen leiden kan

lachen... ik heb het laat ontdekt
als ik eraan denk hoe lang ik
geleefd heb zonder te lachen
begin ik telkens weer te huilen

06 februari 2019

03 februari 2019

Trein

Iedere zin die je debiteerde
tijdens dat vreemde gesprek in de trein
bracht me in gedachten veel verder dan
ik ooit van jou verwijderd ben geweest.

De regen liep in smalle straaltjes van
het venster en binnen vormde er zich
in dat donkere coupé condens waar
jij met je rijk beringde wijsvinger

een hartje in tekende dat ik wat
afwezig aanvulde met het  flauwe
"I love you too, for ever and ever"

omdat , vergeef het me als dat nog kan,
mijn inspiratie me duidelijk in
de steek liet, wat misschien maar goed was ook.

02 februari 2019

Wereld

Een onbeschreven
wit blad papier en wat inkt
een nieuwe wereld

Een onbeschreven
wit blad papier en wat inkt
een universum

Water

Water zoekt een weg
graaft een zandige bedding
schildert een landschap

Wind

Laat de wind waaien
de woorden die hij fluistert
vergaan in de nacht

Vegetarisme

Pertinente vraag:
mag voederen van vogels?
Met regenwormen?

Vreemden voor elkaar

Hoezeer we ook verlangden naar de horizon
en zochten naar een plek om aan te meren
en daar een thuis te vinden,
we bleven reizigers in een wereld
die ons niet welkom heette.

We hezen telkens weer opnieuw de zeilen
van een schip dat ons naar nergens bracht,
maar koers hield omdat wij het wilden,
omdat wij ons lieten leiden door zon en maan en sterren.

Ofschoon we navigeerden met precisie,
liepen we vast waar zee zich zomaar oplost
en land ons dwong om op te geven,
ook al bleef de horizon een verre droom.

Wij bleven, op dat punt gekomen,
vreemden voor elkaar en, wie weet,
was er verder niets te vinden
en was ons zoeken nutteloos geweest
in ijdel en hopeloos verlangen.

Tijd

Tijd
een vreemd begrip
je hebt er veel of weinig
soms ben je hem kwijt
dan heb je voor niks nog tijd
dood
tijd genoeg voor altijd

Gebergte

Waar het land vlak is
waar men van 't gebergte droomt
zijn de pieken 't hoogst

Of ik wist ?

Of ik wist wanneer de spiegel
mij zou tonen hoe ik was in 't echt
en niet zoals ik werd gezien
door wie dromend tuurde in de mist?

Neen, ik keek in een andere spiegel
die mij beelden en verhalen toonde
waarvan ik de regie strak
in eigen handen hield.

Tot op een dag of was het een nacht,
doorgebracht met eindeloos gedaas,
de spiegel brak en ik verbaasd in mezelf
de man herkende die naar de scherven keek.

Afscheid

Hier afscheid nemen in de massa verdwijnen nog even wuiven zien we elkaar nog ooit weer zijn we dan nog dezelfden