11 februari 2019

Een smartlap

Waarom nog wachten
vroeg de oude man zich af
ik kan maar beter huiswaarts gaan
er komt vandaag toch niemand meer

Zo ging het iedere dag opnieuw
hij ging zitten op het bankje aan de weg
waar nooit iemand langskwam
en wachtte en wachtte en wachtte

Tot op een dag in 't najaar
een vrouw hem tegemoet kwam
wacht je op mij, vroeg ze
neen, zei de man, ik wacht op mijn zoon

Dan ga ik maar weer eens, zei ze
ja, zei hij, zeker, je hoeft niet te blijven
ik wacht wel, mijn zoon komt zo meteen
ja, knikte de vrouw, en ging weer weg

Jaren later, het was winter en het vroor
kwam daar een jongeman langs,
vader, sprak hij, vader toch...
ik ben het, je zoon...
maar vader zei niets meer,
vader zat doodgevroren op zijn bankje

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Afscheid

Hier afscheid nemen in de massa verdwijnen nog even wuiven zien we elkaar nog ooit weer zijn we dan nog dezelfden